film dokumentalny “Sen o victorii”. niestety tylko 3 cześci, ale i tak jest ciekawie; w ostatniej wywiad z żoną Ryśka
“Sie Macie Ludzie”. film dokumentalny o Ryśku
“Dżem”. kolejny dokument
wywiad przed 10-leciem Dżemu
10-lecie Dżemu- reportaż
zainspirowany po kolejnym obejrzeniu “skazany na bluesa”, znalazłem taką ciekawostkę…
finał “moja i twoja nadzieja” jest naprawdę elektryzujący… i spontaniczny : )
wywiad sprzed roku, ale całkiem udany, więc polecam fanom adasia.
zacznę od tego, w jaki sposób ten film został zareklamowany w Polsce: “komedia pełna testosteronu nie tylko dla lejdis :-)”. aluzja wg mnie zupełnie nietrafiona, bo dwa dni w paryżu z testosteronem nie mają za dużo wspólnego a z żałosnym ‘lejdis’ kompletnie nic. nie jest to również zwykła komedia, tym bardziej komedia romantyczna… jednym słowem: film bardzo udany.
szczerze polecam!
po tym jak usłyszałem “uderz w puchara”, pomyślałem, że Sokół i Pono nie mogą dokonać już niczego bardziej żałosnego. a jednak…
a kiedyś było tak:
chociaż specjalnie nie szkoda mi ludzi o takich poglądach…
“ja po prostu się dziwię, że ktoś muzykę na tak słabym i niskim poziomie w ogóle promuje” [- Sokół o niektórych wykonawcach z branży]
i kto to mówi..:
“Będę brał cię (gdzie?) w aucie
(Mnie?) cię (w aucie?) ehe
Ja w Victorii piję Balantajsa
Każdy tu wie, że jestem królem tańca “
albo
“Bo ta Polska jest jak wirtualny kraj
Po chodniku między psim gównem rajd
Absurdalny jak nasz redaktor Maj
Chcę jakiegoś mielonego zjeść
Na każdym kroku tylko chińskie, kebab“
BTW szkoda, że Fronczewski i Friedman dali się kupic… (1:00 i 2:32 “W aucie”)
